piątek, 16 sierpnia 2013

Rozdział 17:Wszystko wyjaśnione

*Violetta*
Gdy znaleźliśmy się w lokalu, usiedliśmy przy wolnym stoliku. Nie zamawialiśmy nic, bo nie chciałam tracić czasu, a te rozmowę chciałam już mieć za sobą. Usiadłam wygodnie na krześle.
-Leon... - zaczęłam, ale nie spodziewałam się, że tak trudno mi przyjdzie ta rozmowa - Posłuchaj mnie teraz uważnie. To co ci powiem, niekoniecznie cię uszczęśliwi. Nie sądzę, żeby ci się to spodobało. To nie jest aż takie straszne, przynajmniej nie powinno być dla ciebie. Ja bardzo to przeżywam. Nawet nie wiem czemu, to wszystko przyszło tak nagle, i równie szybko mogłoby odejść. Niestety to dalej siedzi w mojej głowie. To pytanie, które teraz ci zadam, ono nie dotyczy bezpośrednio ciebie. Ja po prostu muszę to wiedzieć. Leon czy ty... - nie dokończyłam, bo przyszedł Luca. No tak. Tylko ja mogę mieć takiego pecha.
-Cześć. Podać coś? - spytał.
-Tak. Niech będzie jeden malinowy i...i? - nie wiedziałam co Leon chcę. A i tak zamówiłam ten koktajl dla świętego spokoju.
-Dwa malinowe proszę - powiedział Leon i uśmiechnął się do Luci, który już odchodził w stronę baru.
-No, to teraz mamy spokój. O czym mówiłaś. Coś o tym, czy ja... - zaczął, bo wydawało się, że zapomniałam, o czym chciałam powiedzieć.
-Ach...No tak. Może zapomnijmy. To nieważne - powiedziałam zmieszana. Chyba jednak mu nie powiem.
-Nie, no. Jak już zaczęłaś to mów dalej. Wydaje mi się może, ale to chyba coś ważnego - powiedział.
-No dobrze. Czy ty mnie kochasz? - spytałam całkiem poważnie.


 










-Oczywiście, co to za pytanie. Przecież to chyba oczywiste, gdybym cie nie kochał, nie byłbym z tobą - powiedział roześmiany.
-Leon - spoważniałam, a on aż się przestraszył - Czy ty mnie kochasz?
-No tak, przecież już ci mówiłem, że... - nie dokończył, bo mu przerwałam.
-Na poważnie, czy mnie kochasz, czy jestem zemstą na Tomasie? - spytałam - Wiem, że teraz jesteście przyjaciółmi, ale wiem też, że podrywałeś mnie, żeby mu zrobić na złość. Więc teraz się pytam. Czy jesteś ze mną bo nie chcesz mnie ranić, czy dlatego, że mnie kochasz. No odpowiedz!
-Violetta. Przecież cię kocham. Nie mógłbym cię zranić, i wiem, że nie powinienem mścić się na Tomasie podrywając ciebie, ale...
-Leon, tutaj nie ma ale. Już i tak sam fakt, że na początku tylko się mną bawiłeś jest wręcz upokarzający. I strasznie boli. Teraz mam pewność. Kochasz mnie naprawdę. Nie chcę, żebyś myślał, że ci nie wierzę, albo, że nie mam pewności, co do naszego związku. Po prostu chcę być pewna. Nie chcę kolejny raz płakać przez chłopaka, rozumiesz?
-Tak, doskonale cę rozumiem. ale nie możesz już zwątpić w to, że cię kocham, dobrze?
-Oczywiście - powiedziałam i uśmiechnęłam się. Nareszcie wszystko wyjaśnione.

-Proszę, to wasze soki - powiedział Luca i wręczył nam napoje - Jeszcze coś?
-Nie, już nic - odpowiedział Leon za nas oboje.
-Super. Mam prośbę. Moglibyście coś zaśpiewać - spytał. Spojrzałam na Leona. On tylko się uśmiechnął.
-Jasne - powiedzieliśmy równocześnie. Luca poszedł i zaczął nas zapowiadać. Ostatnio RestoBand zmienił się raczej w klub karaoke. My natomiast nie wiedzieliśmy co zaśpiewać.
-Nuestro Camino? - spytał Leon.
-Nuestro Camino - potwierdziłam.  Następnie weszliśmy na scenę i zaczęliśmy śpiewać.

Kiedy Leon zaczął śpiewać obrócił się do mnie. Spojrzał mi prosto w oczy, uśmiechnął się, i wtedy zdawało mi się, że śpiewa dla mnie. Nie, to mi się nie zdaje, to prawda. Czułam motylki w brzuchu. Każda z nim spędzona chwila, wywołuje uśmiech na mojej twarzy, a kiedy dla mnie śpiewa to liczy się tylko on. wszystkie światła padają na nas, a my błyszczymy w ich blasku. Tak mi się wydaje. On jest dla mnie, a ja dla niego. To chyba o to w tym chodzi.
*Leon*
Kiedy śpiewaliśmy z Violettą Nuestro Camino poczułem się jakbym latał. Ona była moim aniołem, i razem ze mną wznosiła się w przestworza. Komuś może wydawać się to dziwne, ale taka jest prawda. Przez cała piosenkę patrzyliśmy sobie w oczy. Podczas naszej rozmowy widziałem w nich strach i niepewność. Teraz dostrzegałem w nich radość. Ja byłem dumny. Tak, byłem dumny, z tego, że mam taką dziewczyną. To ona jest skarbem, moim skarbem. Trochę mnie zdziwiło jej poprzednie pytanie, ale doskonale ją rozumiałem. Teraz żałuję, że tak postąpiłem. Gdybym mógł cofnąć czas...
 ___________________
 
Siema:-)
Jest dzisiaj, są obrazki, jest gif, i nie jest, aż tak krótki, jak poprzedni.
A nawet jeśli jest, to przepraszam, ale chciałam dodać kolejny natychmiastowo.
Żeby nadrobić moją nieobecność. Kolejny będzie niestety dopiero za tydzień. No chyba, że uda mi się, to dam jeszcze w tym tygodniu.
Przepraszam jeszcze raz.
No więc, zostałam nominowana do LBA i Versalite...coś tam blog, bla, bla, bla. Uzupełnię to jak tylko będę miała czas.
kornelia80 
Tobie dedykuję ten rozdział!
Pozdrawiam!
Do zobaczenia przy kolejnym + liczę na opinię.
Pisać co wam nie pasuję w tym rozdziale. Oprócz długości.
Paa:*


 

 


 




 

czwartek, 15 sierpnia 2013

Rozdział 16:Samotność nie zawsze pomaga

*Leon*
Coś jest nie tak. Violetta nie zachowała by się tak, gdyby nic się nie stało. Coś jest na rzeczy. Ja, ja muszę do niej iść. Tylko czy ona chcę? Mówiła, że nie ma głowy do piosenki, ale ze mną też nie chciała się spotkać, pogadać. Martwię się. Zawsze rozmawialiśmy, przytulałem ją, ona wtulała się w mój tors i pocieszałem ją. Wszystko już było okey. Muszę do niej iść.
Jak postanowiłem, tak zrobiłem. Poszedłem do Violetty. Drzwi otworzyła mi Olga.

-Dzień dobry - powiedziałem z uśmiechem na twarzy.
-Dzień dobry - odpowiedziała. Dziwne, nie była tak miła i uśmiechnięta jak zwykle. Bardzo dziwne.
-Jest może Violetta? - spytałem z nadzieją w głosie.
-Yyy...Nie ma. Wy...wyszła gdzieś - powiedziała gosposia mocno się jąkając, i patrząc w podłogę.
-Aha. A gdzie jest? - nie dawałem za wygraną.
-Wyszła. Nie wiem. A ty? Powinieneś jej pilnować, to twoja dziewczyna. Jeśli jej się coś stanie, to przyrzekam, że... - nie dokończyła, bo pojawił się Ramallo.
-Dzień dobry - zwrócił się do mnie.
-Dzień dobry - odpowiedziałem.
-Olgo co tu się dzieje? O co chodzi? - spytał się kobiety.
-Nic, nic Ramallo. Leon przyszedł do Violetty, a ja mu próbuje wytłumaczyć, że wyszła i nie wiem gdzie jest.
-A nie wiesz?
-No jasne, że nie! O co ty mnie posądzasz Ramallo?! Jak Ci nie wstyd - powiedziała. Postanowiłem wycofać się. Nie miałem zamiaru słuchać ich kłótni. Udałem się do parku.



*Violetta*

Zeszłam do kuchni po sok, i usłyszałam jak Olga z kimś rozmawia. Lekko wyjrzałam zza ściany i zobaczyłam jak mówi coś do Leona. Później przyszedł Ramallo i zaczął się z nią kłócić, a Leon się wycofał. Pobiegłam szybko na górę, żeby zobaczyć gdzie idzie. Szedł w stronę parku, był smutny. Postanowiłam pójść do niego. Wiem, że mówiłam, że nie chcę dziś nikogo widzieć, ale chyba jednak potrzebuje towarzystwa. Jego towarzystwa. Szybko zeszłam na dół ubrałam buty i ruszyłam w miejsce gdzie poszedł.
O jest, widzę go!

-Cześć - powiedziałam cicho, żeby się nie wystraszył.
-Cześć - powiedział po czym odwrócił się - Violetta - powiedział uradowany - Byłem u Ciebie, Olga powiedziała, że cię nie ma. Gdzie byłaś?
-Ja... - już miałam mu powiedzieć, że to zmyśliłam i, że przez cały czas byłam w domu i go widziałam, ale pomyślałam, że zrobi mu się przykro. No bo nie chciałam z nim rozmawiać, tylko zaszyłam się w domu - Ja spacerowałam tylko. Zauważyłam cię i pomyślałam, że podejdę.
-Oczywiście, Ale dlaczego tak wybiegłaś ze Studio? Martwiłem się.
-Niepotrzebnie. Chodź do Resto. Wszystko ci opowiem - i ruszyliśmy.



____________________________________________
Hej!
Na drugim blogu dałam pierwszy rozdział, więc na tym też. I jest!
Krótki, ale piszę go na szybko, bo już schodzę z komputera.
Liczę na szczerą opinię!:-)
Sasi:***


 
 

piątek, 9 sierpnia 2013

Rozdział 15:To tak strasznie boli

*Violetta*

Tak!  Naty i Maxi śpiewają razem. Wczoraj Angie mi powiedziała o duetach, a ja ją poprosiłam, żeby wystawiła razem Nate i Maxiego. No i się udało. W dodatku śpiewają Ahi Estare! Spojrzałam na chłopaka - na twarzy jego, widniał pół uśmieszek. Zaś w oczach Naty można było dostrzec zdezorientowanie. Przecież tego chciała. Może teraz w końcu wyzna mu co czuje. Tak się cieszę z tego, że zapomniałam o mojej, to znaczy naszej piosence - Nuestro Camino. Kocham te piosenkę. Mamy tylko tydzień. To trochę mało, ale w końcu nie musimy wymyślać trudnych choreografii. A z Leonem wszystko będzie łatwiej. Wystarczy, że zrobimy 2-3 próby i już to umiemy. Ale Gregorio na pewno da nam jakiś trudny układ do nauczenia, albo na zaliczenie. On wszystko robi na złość. Szkoda tylko, że nikt go teraz nie bierze na poważnie.
-Viola - ktoś powiedział do mnie, był zły. Odwróciłam się - To ty to wszystko wykombinowałaś. Przyznaj się - o tak. To była Nata.
-N...nie - zająknęłam się - o co chodzi? - jak ona mi uwierzy, to będzie cud.
-O co? Tak, dalej udawaj, że nic nie wiesz - odgadła.
-Co? - spytałam piskliwym głosem.
-Ustawiłaś mnie z...no z Maxim! No na te śpiewanie. Angie nie przydzieliłaby nas razem. Na pewno nie do Ahi Estare. Ty maczałaś w tym palce - przysunęła się bliżej - Przyznaj się - wyszeptała mi w twarz.
-A niby jak?
-Angie to twoja ciocia - powiedziała - była guwernantka - dodała - przyjaciółka. Mam wymieniać dalej?
-Tak, zgadza się. Angie to moja przyjaciółka. Tak samo jak ty. Dlatego chcę ci pomóc. Potrzebujesz pomocy. Kochasz go? - kiwnęła głową - To mu to powiesz. Proste.
-Nie, wcale, że to nie jest takie proste. Ja nie jestem tobą. Za mną nie ugania się pięciu facetów naraz. Ty, jak powiesz "kocham cię" nikt cię nie wyśmieje.
-I uwierz mi, ciebie też nie. Tylko wyczuj moment. I wszystko będzie dobrze - pocieszałam przyjaciółkę. Teraz już nie była zła. No przynajmniej nie na mnie. Wiem tylko tyle - była smutna. Ja też taka byłam. Wtedy, gdy musiałam wybrać - Leon czy Tomas. Za długo zwlekałam z decyzją. Teraz mam chłopaka i przyjaciela. A mogłam stracić ich oboje. Po chwili usłyszałam dzwonek. Czyli zajęcia skończone. Następne za 15 minut. Nagle zrobiło mi się smutno. Nie wiem czemu. Może po prostu te wszystkie złe wspomnienia wróciły.
Idę sobie korytarzem, radosna - zresztą jak zwykle. Stanęłam na chwilę. Rozejrzałam się. Nie wiem czy szukałam Leona, czy może raczej Tomasa. Dowiem się, jak tylko któregoś zobaczę. Nadal kocham Tomasa. Ludmiła jest mniej wstrętna, co nie znaczy, że przestała mi działać na nerwy. Dalej mnie wkurza. Ale nie będę w tak piękny dzień zaprzątać sobie nią głowy. Obróciłam się lekko w prawo, później w lewo. Widzę go - Tomasa. Serce zabiło mi mocniej. Chciałam do niego podejść, niestety Ludmiła mnie wyprzedziła. Znowu. Po raz kolejny jest szybsza i lepsza.
-No nic. Tomas na pewno ją spławi - pomyślałam. Tak też miało być - przeliczyłam się.
Podszedł do mnie Leon.
-Cześć. Co się dzieje? - spytał. Gestem pokazałam na parę stojącą przy szafkach.
-Nie jest wart twoich łez - powiedział.
-Ja nie płaczę - rzekłam.
-Ale chcesz. Już teraz jesteś smutna. Do oczu napływają ci łzy.
-Proszę. Nie dołuj mnie bardziej. Tak, jestem smutna przez niego, a twoje słowa sprawiają mi jeszcze większy ból - powiedziałam, tym razem już smutniej.
-Przepraszam. Wiesz, że ja chcę tylko twojego dobra. Przepraszam - powiedział. Tak jak ja - był smutny, przeze mnie.
-Nie, nic się nie stało. Dziękuje. Że jesteś - powiedziałam i przytuliłam się do niego. Tomas to zauważył.
Jego nieuwagę wykorzystała Ludmiła. Pocałowała go. Szkoda, że ja myślałam inaczej. Poczułam w oczach łzy. Dodatkowo to, że on jej nie odepchnął, przeciwnie, odwzajemnił pocałunek zabolało mnie jeszcze bardziej. Poczułam jak ktoś wbija mi nóż w serce. Nie w plecy - w serce. Jakby chciał zabić tą część kochającą Tomasa. Nie trzeba. On sam już to zrobił. Oderwałam się od Leona i szybko wybiegłam ze Studio. Z oczu strumieniami lały się łzy. Obraz by zamazany. Biegłam, biegłam ile sił miałam w nogach. Przebiegłam kilka przecznic. Wykończona usiadłam na ławce i ukryłam twarz w dłoniach. W ten sposób izolowałam się od świata. To była moja bariera ochronna. Nikt jej nie widział, a jednak ona istniała. Wydawało mi się, że w ten sposób nikt mnie nie widzi, nie słyszy, nie czuje. Prawda - nikt nie czuł mojego bólu. Mogłabym tak myśleć, tak mówić, tak twierdzić, twierdzić, że to wina Tomasa. Ale tak nie jest, po części zawiniłam i ja. Gdzieś tam, popełniłam błąd. Tylko nie wiem gdzie. Nagle poczułam czyjąś rękę na moim ramieniu. Ten uścisk, ten dotyk, ten zapach - to Leon. Przyszedł. Bieg za mną tyle ulic przecznic, może nawet kilometrów.
-Leon - powiedziałam cicho, niemalże niesłyszalnie.
-Nic już nie mów. Nie będę ci prawił kazań. Nie mam do tego prawa. Ale wysłuchaj mnie, choć przez chwilę - kiwnęłam głową na znak, żeby mówił dalej - Od początku nie lubiłem Tomasa. Powód był prosty- zarywał do Ludmiły. Ale, gdy pojawiłaś się ty... - westchnął - wszystko się zmieniło. Poczułem coś, czego nie czułem od dawna. Nie kochałem Ludmiły, mimo to byłem o nią zazdrosny. A raczej o to, że ktoś mi ją zabierze, że będę frajerem, któremu ktoś zabrał dziewczynę, że zostanę sam, bez przyjaciół. Że zostanę z niczym. Sława, popularność, miłość, przyjaciele, że to wszystko zniknie, ot tak. Dzięki tobie znalazłem prawdziwych przyjaciół. I miłość. Ty wiesz, że jesteś dla mnie wszystkim. Ja będę z tobą zawsze. Cokolwiek zrobisz. Tylko nie wiem, jak długo wytrzymam w tej niepewności - powiedział i wstał. Przytulił mnie. Być może ostatni raz. A później odszedł. I zostawił mnie tam samą. Rozumiem go. W tej chwili poczułam, że straciłam ich obu. Z mojej winy.

Przypomniała mi się tamta sytuacja. Żałuję. To co się stało było pół roku temu. Teraz wszystko jest dobrze. Ja jednak dalej się obwiniam. Zraniłam ich obu, i mimo, iż teraz jesteśmy przyjaciółmi, ja nigdy sobie tego nie wybaczę. Nie potrafię. Szybko wstałam i wyszłam z sali. Chciałam wyjść na świeże powietrze. Tuż przed wejściem złapał mnie Leon.
-Przećwiczymy naszą piosenkę? - zapytał.
-Nie, wiesz przepraszam. Nie mam teraz do tego głowy.
-Dobrze, nie przepraszaj. A może koktajl, albo jakiś spacer?
-Wiesz, nie dziś. Naprawdę bardzo przepraszam. Ja już idę.
-Ale...Viola. Zaraz zajęcia z Gregorio - krzyczał, ale ja już bylam w drodze do domu. Musiałam to przemyśleć. Nie wiem czemu. Ale skoro to wspomnienie tak nagle mi się pojawiło przed oczami i w myślach, musiał być ku temu jakiś powód. Po drodze weszłam jeszcze do sklepu i kupiłam maliny. Zawsze poprawiają mi humor. Weszłam do domu. Pustka. No tak. Angie w szkole, tata wyjechał, Ramallo na spotkaniu, a Olga pewnie w ogrodzie. Poszłam na górę. Wzięłam maliny i zaczęłam przeglądać wpisy, jednocześnie jedząc maliny. Mijały sekundy, minuty. Ja wciąż siedziałam, jadłam i czytałam. Czułam, że ten dzień muszę spędzić sama. Była 12,10. No tak. Za niecałą godzinę kończą się zajęcia. Wtedy Leon pewnie przyjdzie po mnie. Ale ja teraz nie chcę nikogo widzieć. Nawet Leona. Zeszłam na dół. Olgi nie było. Wzięłam kartkę i długopis i napisałam na kartce: "Olga! To ja Violetta. Źle się czuje. Jestem na górze, ale nie mam ochoty z nikim rozmawiać, więc jeśli przyjdzie Leon, lub któryś z moich przyjaciół, powiedz im, że mnie nie ma. Proszę. Viola" Weszłam ponownie na górę i zaczęłam śpiewać Podemos.



Podemos pintar, colores al alma,
Podemos gritar iee eê
Podemos volar, sin tener alas...
Ser la letra en mi canción,
Y tallarme en tu voz.

Skończyłam śpiewać i obróciłam się w stronę okna. Zaniepokoiłam się. Na dole, pod moim domem stał jakiś facet. Miał niebieską bluzę z kapturem. Pomyślałabym, że to Maxi gdyby nie fakt, że miał na sobie okulary przeciwsłoneczne. Podbiegłam szybko do okna, ale mężczyzna szybko odbiegł w inną stronę. Przestraszyłam się. Zamknęłam okna i zasłoniłam je firanką. To samo z drzwiami. Tylko je zamknęłam na klucz. Schowałam się pod kołdrę. Po kilku minutach zasnęłam.

____________________________________________
Hej:)
Przepraszam, za tak długą przerwę. Ile to już? Prawie tydzień. Dla was specjalnie długi.
I jak? Ujdzie?
Wy już chyba wiecie kim jest ten gościu w kapturze pod oknem Violi.
Uwierzycie, że pisałam go 2 godziny?
Jakoś tak się wzięłam za to i poszło;**
Przepraszam za wszelakie błędy. Spałam niecałe 5 godzin. Wzięłam 2 energetyki, ale nic nie pomaga. Jestem choleeeernie zmęczona, i jak to pisałam, to ledwo co widziałam literki na klawiaturze.
Choćbym była na haju.
Powiem wam, że z tego rozdziału jetem zadowolona. Nie żebym się przechwalała.
Co to, to nie.
Jest cały z perspektywy Violi - tak jakoś wyszło.
Nie wiem kiedy pojawi się kolejny.
Chciałabym jeszcze was prosić o opinię.
Włożyłam w to dużo wysiłku, piszę bez przerwy od 2 godzin, więc proszę o komentarz. To przyniesie mi wenę.
A - mam takie pytanko.
Chcecie żebym wam podała mojego aska, lub gg?
To zależy od was
Buziaki<333
Sasi:))



 


sobota, 3 sierpnia 2013

Rozdział 14:Przecież tego chcesz

*Następny dzień - Dom rodziny Castillo*
*Violetta*
Obudziłam się  za sprawą budzika, o 7,30. Dziś zajęcia były opóźnione o pół godziny, więc miałam jeszcze godzinę. Powoli zwlokłam się z łóżka i ubrałam granatową, zapinaną pod szyją sukienkę i czarne buty na małym koturnie. założyłam białe kolczyki, zrobiłam kok i nałożyłam tusz na rzęsy. Dziś było chłodniej, więc założyłam na siebie białą, dżinsową kurtkę. Gdy było już 5 po ósmej, zeszłam na dół, i szybko pobiegłam do kuchni. Chciałam unikać wszystkich, a w szczególności taty. Dziś wyjeżdżał dopiero o 10. Powinien już wstać. Na szczęście, jeszcze spał. Wzięłam chleb, włożyłam do tostera i po 2 minutach zajadałam się już pysznym tostem. Olgi nie było, pewnie na zakupy poszła. Jadłam i popijałam sobie sok pomarańczowy, gdy nagle usłyszałam kroki. Szybko przełknęłam posiłek, wzięłam z blatu telefon i po cichu wyszłam z domu. Spojrzałam na zegarek w komórce. Było 15 po ósmej. Za 15 minut zaczynają się lekcje. Przyspieszyłam lekko kroku. Gdy znalazłam się za zakrętem, gdzie żaden z domowników nie mógł już mnie dostrzec, trochę zwolniłam. Myślałam o wczorajszym wydarzeniu i wpadłam na jakiegoś chłopaka.
-Leon - powiedziałam i szeroko się uśmiechnęłam.
-Cześć Violu - powiedział i cmoknął mnie w policzek - Gdzie idziesz?
-Do Studio. A ty?
-Po Ciebie - ooo, jak słodko. Chociaż zawsze po siebie przychodzimy.
-Słodko - uśmiechnęłam się - Chodźmy - powiedziałam i ruszyliśmy do Studio. Dotarliśmy na miejsce 2 minuty przed dzwonkiem. Pierwsza lekcja z ...Angie! Weszliśmy do sali. Usiadłam koło Fran, która cała uśmiechnięta siedziała koło Naty. Najwyraźniej o czymś rozmawiały.
-Hej, dziewczyny - przywitałam się - Co wy takie, właściwie ty - popatrzyłam się na Fran - taka szczęśliwa?
-A, bo wiesz. Zero lekcji z Gregorio przez cały tydzień! - wykrzyczała szczęśliwa. Połowa klasy się na nią spojrzało. Po chwili wybuchli śmiechem, a speszona Francesca spuściła lekko głowę w dół. Nie rozumiem ich zachowania. Co w tym śmiesznego? Kto by się nie cieszył? Zero tego dziwaka z plamą na czole.
-Zazdroszczę. Też tak chcę - jęknęłam. Fran się uśmiechnęła. W tej chwili do klasy weszła Angie.



*Naty*

Gdy  do sali weszła Angie wszystkie szepty ucichły.
-Dzień Dobry - powiedziała uśmiechnięta nauczycielka.
-Dzień dobry - odpowiedziała klasa.
-Dzisiaj zadam wam zadanie. Za tydzień pojawią się nowi uczniowie. Jak zapewne wiecie, każdy z nich, będzie musiał zaśpiewać coś przed klasą. Wy moi drodzy zrobicie to samo przed nimi.. Dobiorę was w pary i za tydzień wystąpicie w piosenkach wyznaczonych przeze mnie - powiedziała. Modliłam się, żebym nie była w parze z Maxim. Może to głupie, ale ja nie potrafię mu teraz spojrzeć w oczy.
-Tak, więc...Pary to:Leon i Violetta w piosence Nuestro Camino, dalej Ludmiła i Tomas w Tienes Todo, Camilla i Brod w Te Esperare, Fran i Andreas w Junto a ti, i na sam koniec, w piosence Ahi estare wystąpią Naty i Maxi - myślałam, że zemdleję.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Witam. Sorka, że tak późno. Macie za to występ naxi!!!
No ii jednak kolejny rozdział jest. Cieszycie się? Mam nadzieję:)
Na blogu http://gwiazda-dziewczyna-szansa.blogspot.co.uk/ pojawił się prolog.
Mam nadzieję, że zajrzycie.
Dzięki za każdy kom.
Buzi:*

czwartek, 1 sierpnia 2013

Hit czy kit + Rozdział 13+INFORMACJA

                                                          Strój Mechi okazał się hitem!
                                                                   No to teraz Clara:)
                                                                    HIT CZY KIT?
                                                          Maria Clara Alonso - Angie
Po 1: Rozdział 13 pojawił się po południu, no i dotąd prawie nikt go nie przeczytał. Dlatego proszę, abyście to zrobili.
Po 2: Założyłam nowego bloga. Oto jego adres: http://gwiazda-dziewczyna-szansa.blogspot.co.uk/
Na razie nie ma tam prologu, dodam go jutro, bo teraz zajmuję się sprawami organizacyjnymi i wyglądem. Tzn. muszę zmienić tło, nagłówek, być może szablon. Robię również zakładkę z bohaterami. Jeśli macie ochotę, to jutro pod wieczór możecie zajrzeć, wtedy powinien być już prolog. No i proszę o szczerą opinię, co o tym myślicie.
Po 3: Blog o Violetcie nie zostanie usunięty, ale pod jednym warunkiem. Będziecie komentować każdy rozdział. Nie chodzi tu o wpisy, ale o rozdziały.
Po 4: Jeśli bloga nie będziecie komentować doprowadzi to do zamknięcia go.
Po 5: Jak wam mijają wakacje? Wiem, pytanie od beki, ale jakoś ta się chciałam spytać.
Po 6: Chcecie jutro kolejny rozdział?

Hit czy Kit?

                                                             Strój Alby okazał się HITEM!
                                                                  Teraz pora na Mechi

                                                                     Hit czy Kit?

                                                          Mercedes Lambre - Ludmiła 

 

Głosujcie czy strój Mechi jest Hitem czy Kitem. Głosujcie również w ankietach, na nową nazwę dla bloga.







Rozdział 13: Tajemniczy nieznajomy

*Violetta*

Ujrzałam  sylwetkę - sylwetkę mężczyzny, wysokiego i potężnego. Tego się najbardziej obawiałam. Postanowiłam stawić mu czoło.
-Witaj - powiedział tajemniczo chłopak.
-Witaj. Jestem Violetta, a ty? - spytałam. Dobrze, że mnie nie widział - w moich oczach można było dostrzec strach.
-To teraz nie jest ważne. Nie po to tu jestem - z każdą sekundą coraz bardziej się bałam.
-W takim razie, po co? Znam cię od zaledwie minuty. A właściwie słyszę. Ty zapewne również mnie nie znasz. Skoro tak, czego więc możesz ode mnie chcieć? - powiedziałam z pretensją w głosie - No czego?! Odpowiedz - zakończyłam. On nie odpowiedział. Przybliżył się do mnie, a ja poczułam jak moje serce mocniej zabiło. Tu nie miałam szansy na ratunek. Co on mógł chcieć zrobić? Pocałować, a może zrobić mi krzywdę. Obydwie odpowiedzi są bardzo prawdopodobne, ale żadna nie jest racjonalnie wytłumaczona.

*Francesca*

Nigdzie  nie widzę Violi. Tak, wiem to po części nasza wina. Trzeba było nie puszczać jej samej, po ciemku, gdzieś na pustej polance. Serio?! Dopiero teraz ci to przyszło do głowy, Fran?! Serio? Ale ja jestem głupia. Z tym gipsem nawet koca nie umiem spakować do torby. A niech to!. No trudno, zostawię go. W domu mam jeszcze kilka takich, a jeden nawet identyczny. Trzeba się zbierać, a przede wszystkim poszukać Vilu. Minęłyśmy już 2 razy te same drzewo, pod którym leżałyśmy wcześniej. Nie no, teraz to się wkopałyśmy. Ciekawe jak my to powiemy Leonowi i rodzicom nas wszystkich:Przepraszam, że wczoraj nas nie było w domu, ale byłyśmy na polance, aż do wieczora. Nie umiałyśmy wrócić do domu, no i jeszcze zgubiłyśmy Viole. Sorka. Nie, to przecież to bez sensu. Chwilunia! Czy to nie Viola? Ona wcale nie jest sama! To nie jest chłopak z naszej paczki. Przeczuwam kłopoty.
-Dziewczyny, znalazłam Viole - powiedziałam i nie czekając na ich odpowiedź szybko do niej pobiegłam. Coś czuję, że ten chłopak nie ma dobrych zamiarów. Gdy już dobiegłam, zobaczyłam przerażoną twarz dziewczyny.
-Hej, Viola- powiedziałam do przyjaciółki - Przedstawisz mi przyjaciela? - spytałam unosząc brew do góry.

*Violetta*

Gdy Fran  spytała się tamtego chłopaka o to, kim jest, on tylko posłał mi złowrogie, aczkolwiek błagające spojrzenie. No pewnie, nachodzi mnie, nie wiadomo czego chcę i kim jest, a jeszcze chcę żebym go nie wydała i pewnie powiedziała, że to mój przyjaciel.
- To jest... - powiedziałam ze strachem, i jeszcze raz spojrzałam na mężczyznę. Przez chwilę chciałam nawet skłamać w obawie, że zrobi mi coś złego. Szybko jednak zmieniłam zdanie - To jest jakiś obcy, i zupełnie nie znany mi człowiek, który już sobie idzie - powiedziałam. Jego mina była bezcenna. Biedaczysko, nie spodziewał się tego. Chłopak spojrzał zdenerwowany i zły na mnie i na Fran, a później oddalił się. Odetchnęłam z ulgą.
-Violu, kto to był? - spytała Francesca.
-Nie powiem, nie dzisiaj. Jutro się wszystkie spotkajmy w Resto. Tam wam wszystko opowiem - zwróciłam się do czarnowłosej - Tylko, ani słowa chłopakom, szczególnie Leonowi. On by się martwił na zapas, a to niepotrzebne. A ja go pewnie nigdy już nie spotkam. Dobrze? - spytałam.
-Dobrze - odpowiedziała - A teraz chodźmy do dziewczyn. Może jakoś znajdziemy drogę do domu - i ruszyłyśmy w ich stronę. Do domu wróciłam bardzo późno. Na szczęście tata już był w sypialni, więc nie musiałam się z nim użerać. Przebrałam się szybko do piżamy i otworzyłam swój pamiętnik.

Drogi pamiętniczku
" Dziś był naprawdę zwariowany dzień. Po spotkaniu w auli, wszyscy poszliśmy na basen.Tam Fran złamała rękę, więc wszyscy poszliśmy do szpitala. Po badaniach, założyli Fran gips. Dostała receptę na leki i wszystkie wyszłyśmy ze szpitala. Chciałam podwieźć ją, ale ona nie chciała, więc razem z nią pojechałam autobusem. To samo zrobiła reszta dziewczyn. Takim oto sposobem wszystkie znalazłyśmy si na jakiejś polance. Spędziłyśmy tam ponad 3 godziny. Gdy było po 20 i zaczęło się ściemniać, zaczęłam się zbierać. No właśnie - ja. Reszta dziewczyn dalej siedziała. Szłam, na dworze było już całkowicie ciemno. Ktoś chwycił mnie za ramię. Gdy się obróciłam ujrzałam męską sylwetkę. Później się przedstawiłam, a on powiedział, że to jak się on nazywa nie jest teraz ważne. Przybliżył się do mnie i był bardzo blisko, niebezpiecznie blisko. Na szczęście zjawiła się Fran, a ten dziwak się oddalił. Dobrze, że Leon o niczym nie wie, bo zamknął by mnie w domu na klucz. To samo tata. Dobrze, że był już w sypialni, gdy wróciłam, bo było wtedy około 22. Zabiłby mnie. Jutro będę go unikać, a w razie konieczności skłamie. No nic, jestem padnięta. Kto by nie by? Idę spać, jutro też jest dzień. Dobranoc:)"
Uśmiechnęłam się, zamknęłam pamiętnik i zmęczona dniem zasnęłam.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Kilka słów ode mnie:
Dalej nic się nie układa i dalj wszystko jest do dupy - za przeproszeniem.
Jeśli chodzi o zawieszkę tego bloga, to chcę was powiadomić, że nie będzie ona spowodowana brakiem weny, bo pomysłów mam setki, i do 50 rozdziału nie będzie mi jej brakować. Tak na oko liczę. Dziękuje wszystkim za komentarze wejścia i głosowania w ankietach. Kocham was. Buziaki.
P.S Koniec bloga, choć pewnie niektórych, by on ucieszy, nie jest jeszcze pewny.
SASI